میکروفون نواری یک میکروفون پویا است که بر اساس اصل القای الکترومغناطیسی بنا شده است. سیگنال های الکتریکی را از طریق ارتعاش یک نوار نازک آلومینیومی یا دورالومین بین قطب های آهنربا تولید می کند. این فناوری در سال 1923 توسط فیزیکدان آلمانی والتر شاتکی و همکارانش پیشنهاد شد و اولین مدل تجاری موجود به نام PB-31 توسط RCA در سال 1931 راه اندازی شد.
جزء اصلی آن یک دیافراگم نوار آلومینیومی است که در یک میدان مغناطیسی قرار گرفته است و امواج صوتی را از هر دو طرف دریافت می کند تا یک الگوی پیکاپ دو طرفه ایجاد کند. هنگام ارتعاش، خطوط مغناطیسی نیرو را قطع میکند و یک سیگنال امپدانس پایین- تولید میکند که به یک ترانسفورماتور داخلی برای تقویت ولتاژ خروجی نیاز دارد. مدلهای مدرن از مدار فعال و مجموعههای نوار آلومینیومی تقویتشده استفاده میکنند که مقاومت ولتاژ آنها را به طور قابل توجهی بهبود میبخشد.
مدل RCA 44A که در سال 1932 بهبود یافت و معرفی شد، به استاندارد صنعتی تبدیل شد و از دهه 1930 تا 1950 به طور گسترده در پخش برنامه ها استفاده شد.
